Yazarın oltasındakiler

~ SEVMEK ACITIR, SEVİLMEK YORAR ~

Sevmek ve sevilmek, insanın temel ihtiyaçlarındandır. Doğduktan sonra anne sevgisi görmeyen bebeklerin; maddî anlamda sorunları olmamalarına rağmen yaşayamadıkları gözlenmiştir.

Altın vuruş yapan, intihar eden zengin insanları gördükçe; sevginin, insan hayatında maddiyattan daha önemli yer teşkil ettiğine iyiden iyiden inanır oldum.

Sevgi, iki ayak üzerine inşâ edilir. Sevmek ve sevilmek, onun hayat damarlarıdır. İkisi de zaruri ve bir o kadar tehlikelidir bence.

Sevmek, karşılıklı olursa daha iyidir. Fakat, ben burada sevileni değil seveni işaret etmek istiyorum. Seven insan, sevdiğini sanki bu dünyadan değilmiş gibi görür. Hiç yanlış davranışı yoktur O’nun. Verdiği kararlar, her zaman yerinde ve doğrudur. Esprileri zekicedir. Kısacası insan, sevgi beslediği birini; yanlışlardan soyutlar zihninde.

Gardını düşürdüğü an, yiyeceği tokattan habersiz, bağlanır da bağlanır. Her gün biraz daha inanır.

Dünya dönüyor, günler geçiyor ve seven, her gün biraz daha savunmasızlaşıyordur sevdiğine. En beklemediği, en savunmasız olduğu, en yorulduğu an, sevgi sosuna batırılmış ahmaklığı bir tokat olup, patlar suratında.

“Aman Ya Rabb’i. Benim gözlerim mi değişti yoksa, O mu?” sorusu, zihinde hayat bulduğunda, artık acı çekme dönemi başlar. Sevilenin hareketleri değişmiştir. Esprileri budalaca, kararları yanlıştır.

İnandığı, güvendiği, bağlandığı, sevdiği insanla arasına bir anda fersahlar girmiştir. Seven, acı çekmeye başlar. Önceleri; “O, nasıl böyle davranır” diye dövünürken; zamanla, “Ben nasıl böyle birini sevdim” e döner acının çarkları. Seveni de içine alır, çektirir de çektirir.

Sevginin diğer ayağı, sevilmektir. Sevdiği tarafından olursa daha iyidir. İnsan, sevildiğini hissettiğinde, artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz. Sorumlulukları artar. Hareketlerine dikkat etmesi gerekir. Kendisini seven insanın güvenini boşa çıkarmaması gerekir. Yalnızlığına halel gelmiştir. Hele, kendi kendisiyle çok uğraşan biriyse; bir başkasını da sırtlamak çok zordur. Sevilmek yorar.

Sevmek acıtsa da, sevilmek yorsa da, yine de vazgeçmeyiz sevmekten ve sevilmekten. Hatta bazen özellikle çaba sarf ederiz sevilebilmek ve birini sevebilmek için.

Acıtılmak ve yorulmak için çırpınır durur insan. Yalnızlığıyla dost olanlar, hayatı tek kişi yaşayanlar dahi sevmek ve sevilmek isterler.

Bazen ulaşılmaz olsa da....